Maciek nosi przy sobie latarkę, folię NRC, tabletki do uzdatniania wody i cytaty z Biblii, a w lesie ma zakopane dwie beczki z zapasami, na wypadek, gdyby jutra miało nie być. Od portretu polskich preppersów kazanie przechodzi do słów apostoła Piotra: przybliżył się koniec wszystkiego (1 P 4). Okazuje się, że przygotowanie, o którym pisze Piotr, wygląda zupełnie inaczej, niż moglibyśmy się spodziewać, to żarliwa miłość, gościnność i służba. Posłuchaj, a przy okazji usłyszysz historię pewnej kolacji po trzydziestu dwóch latach milczenia.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Piotr pisze: „przybliżył się koniec wszystkiego”, a zaraz potem wzywa do rozsądku, trzeźwości i modlitwy (1 Piotra 4:7). Jak mogli odebrać te słowa wierzący prześladowani za czasów Nerona?
- W wersecie 8 Piotr uzasadnia wezwanie do żarliwej miłości tym, że „miłość zakrywa mnóstwo grzechów”. Jak rozumiesz to zdanie, skoro nie chodzi w nim o udawanie, że czyichś błędów nie ma?
- Mówca zestawił preppersów, którzy codziennie noszą przy sobie zestaw na przetrwanie, z postawą chrześcijanina. Jak w praktyce wygląda u ciebie przygotowanie na koniec, o którym pisze Piotr?
- Kazanie mówi, że wypominanie starych błędów sprawia, że stajemy się dla siebie nie do zniesienia, a Chrystus swoją dobrocią prowadził ludzi do wyznania grzechów. Komu najczęściej wytykasz potknięcia i co mogłoby to zmienić?
- Historia o zaproszeniu ojca do domu po 32 latach i pytanie „co zrobiłby Jezus” przywołujące Zacheusza pokazują gościnność jako wyraz miłości. Co sprawia, że trudno ci otworzyć swój dom dla innych?
- Mówca powiedział, że gościnnością kochamy prywatnie, a służeniem publicznie. Kogo możesz w tym tygodniu zaprosić do siebie albo komu konkretnie posłużyć darem, który otrzymujesz od Boga?
