Czy patrząc wstecz, żałujesz zmarnowanych chwil, a patrząc w przód, boisz się, że czasu znów nie wystarczy? To kazanie prowadzi nas przez Psalm 90, modlitwę Mojżesza o Bogu, który jest naszą ostoją z pokolenia na pokolenie i uczy nas liczyć nasze dni, aby serce zyskało mądrość. Pokazuje, że czas jest darem suwerennego Boga, który ma wszystko pod kontrolą, nawet nasze porażki i żal, i że możemy być wobec czasu jednocześnie wdzięczni i hojni. Posłuchaj i zobacz, jak zwyczajne chwile twojego dnia mogą stać się służbą Bogu i błogosławieństwem dla innych.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 90 zestawia wieczność Boga (tysiąc lat jak dzień wczorajszy) z kruchością człowieka, który przemija jak trawa. Co ten kontrast mówi ci o tym, kim jest Bóg i kim jesteśmy my?
- Mojżesz modli się: „Naucz nas liczyć nasze dni, abyśmy zyskali mądre serce”. Co w praktyce może oznaczać taka mądrość w podejściu do czasu?
- Kazanie mówi, że możemy być wdzięczni i hojni w kwestii czasu, bo suwerenny Bóg daje nam czas w darze i ma nasze życie pod kontrolą. Jak to przekonanie zmienia twoje spojrzenie na codzienne obowiązki i spotkania?
- Mówca wspomina żal rodziców, którzy myślą, że spędzili za mało czasu z dziećmi, i to, jak taki żal może paraliżować. Jak historia Józefa i jego braci pomaga ci spojrzeć na zmarnowany czas i własne porażki?
- Psalm kończy się prośbą: „Utwierdź dzieło naszych rąk”. Kazanie podkreśla, że służbą Bogu jest nie tylko praca pastorów, ale też czas z dziećmi, uważne słuchanie przyjaciela czy praca. Które chwile twojego dnia możesz zacząć widzieć jako służbę?
- Komu w tym tygodniu możesz hojnie podarować swój czas, w domu, w pracy albo w sąsiedztwie, i co konkretnie chcesz w tym celu zrobić?
