Skazaniec stoi już przed plutonem egzekucyjnym, gdy na plac wbiega posłaniec z ułaskawieniem, ten moment odmienił całe dalsze życie Fiodora Dostojewskiego. Podobnym doświadczeniem żył Paweł, który o sobie pisał: bluźnierca i prześladowca, a jednak dostąpiłem miłosierdzia (1 Tm 1). Kazanie mówi o tym, że przeszłość nie dyskwalifikuje nas ze służby, i o wdzięczności, o której zapomniało dziewięciu z dziesięciu uzdrowionych. Posłuchaj, jeśli myślisz o sobie, że już się do niczego nie nadajesz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W 1 Tymoteusza 1:12-17 Paweł nazywa siebie bluźniercą, prześladowcą i oszczercą. Dlaczego, pisząc do młodszego współpracownika, tak otwarcie wraca do swojej przeszłości?
- Paweł pisze, że dostąpił miłosierdzia, aby Chrystus pokazał na nim swoją wielkoduszność jako przykład dla tych, którzy uwierzą (w. 16). Co to mówi o celu Bożej łaski w jego życiu?
- Kazanie mówiło, że często ukrywamy przeszłość, żyjemy w poczuciu winy i uważamy, że nasze upadki nas dyskwalifikują. Co w twoim myśleniu o sobie najbardziej powstrzymuje cię przed oddaniem życia do dyspozycji Bogu?
- Spośród dziesięciu uzdrowionych tylko jeden Samarytanin wrócił, by podziękować Jezusowi. Dlaczego łatwiej nam prosić Boga w trudnościach niż dziękować Mu, gdy coś się uda?
- Mówca podkreślał, że to Bóg, a nie my, jest bohaterem naszej historii. Jak zmienia się sposób, w jaki opowiadasz o swoim życiu, gdy w centrum stawiasz Boga?
- Kazanie mówiło, że świadectwo życia przemawia głośniej niż najgłośniejsze słowa. Komu w tym tygodniu możesz pokazać swoją wdzięczność Bogu i w jaki konkretny sposób?
