Beethoven na prawykonaniu IX Symfonii nie słyszał już muzyki, a gdy utwór się skończył, trzeba było odwrócić go do publiczności, żeby zobaczył owacje. To kazanie zaczyna się od ludzi, którzy stracili coś ważnego, a mimo to szli dalej, i prowadzi do miejsc, w których kończą się ludzkie możliwości. Pan każe Izraelitom zawrócić i rozłożyć się obozem nad morzem, z faraonem za plecami (Wj 14). Bóg nie zawsze zabiera morze, czasem otwiera drogę przez nie i uczy zaufania tam, gdzie strach zasłania wszystko inne. Posłuchaj, jeśli stoisz przed swoim Morzem Czerwonym i chcesz odkryć, co zrobić, gdy nie widzisz żadnej drogi.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Dlaczego Bóg kazał Izraelitom zawrócić i obozować nad morzem, choć do Ziemi Obiecanej prowadziła krótsza droga? Co mówi o tym Księga Wyjścia 14:1-4?
- Jak zmieniła się reakcja Izraelitów, gdy zobaczyli zbliżających się Egipcjan, i co ich strach pokazuje o nas samych?
- Mojżesz mówi: „Nie bójcie się”, „Pan będzie walczył za was, wy milczcie”. Czym różni się jego postawa wobec strachu od postawy ludu?
- Kiedy łatwiej ci zapomnieć o Bogu: gdy jest dobrze czy gdy jest źle? Dlaczego tak jest?
- Co oznacza dla ciebie „podać rękę Bogu” w sytuacji, w której nie widzisz drogi?
- Jakie „zdjęcie” Bożego dzieła możesz zrobić w sercu i komu opowiesz o nim w tym tygodniu?
