Wielkie opowieści mają zwykle pamiętne pierwsze zdania, a ta zaczyna się od spójnika „i” i listy imion jednej rodziny. A jednak właśnie tak rusza historia Wyjścia (Wj 1), w której faraon próbuje zatrzymać Boże błogosławieństwo, a dwie odważne położne i pewna matka z koszykiem z trzciny stają po stronie życia. Kazanie otwiera wakacyjną wędrówkę przez Księgę Wyjścia i pokazuje, że Bożego planu nie da się zatrzymać, a dla Boga żadna dziura nie jest zbyt głęboka. Posłuchaj, jeśli czujesz, że twój świat, albo ty sam, wpadł do dziury.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Księga Wyjścia zaczyna się od "i" oraz listy imion jednej rodziny. Co ten początek mówi o związku tej historii z Księgą Rodzaju i z obietnicami danymi Abrahamowi?
- Faraon próbuje powstrzymać wzrost Izraela niewolniczą pracą, położnymi i Nilem, a tekst powtarza refren o tym, że lud coraz bardziej się mnożył. Czego te kolejne próby i ten refren uczą nas o Bożych obietnicach?
- Imię faraona nie pada w tekście, za to znamy imiona dwóch położnych, które bały się Boga bardziej niż króla. Co według ciebie oznacza w praktyce "bać się Boga" w sensie, o którym mówi kazanie?
- Bóg nie posyła armii ani generała, lecz niemowlę w koszu, który w oryginale nazywa się tak samo jak arka Noego. Co ta historia mówi ci o tym, jak Bóg działa w niepozornych początkach i w najciemniejszych miejscach?
- Kazanie pokazuje ocalenie Mojżesza jako zapowiedź większego wyjścia, a ostatecznie dzieła Jezusa. W jakiej "dziurze" czujesz się dziś uwięziony, i jak historia Dawida Berkowitza zmienia twoje myślenie o wolności, którą daje Jezus?
- Gdzie w tym tygodniu możesz, jak położne, stanąć po stronie dobra, mimo strachu przed ludźmi lub okolicznościami?
