Wyobraź sobie, że musisz pilnie dotrzeć do kogoś, od kogo zależy życie, ale drogę zagradza ci napierający ze wszystkich stron tłum. Tak zaczyna się historia Jairosa, którego córeczka umiera, i bezimiennej kobiety od dwunastu lat cierpiącej na krwotok, dwojga ludzi, którzy przez tłum przedzierają się do Jezusa (Mk 5). Kazanie pokazuje, że Jezus nie przyszedł do tłumów, lecz do pojedynczych osób: widzi ich lęk, potrzeby i wiarę. Posłuchaj, jeśli czasem myślisz, że twoje sprawy są dla Boga zbyt małe.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Marek 5:21-43 zestawia dwie postacie: szanowanego przełożonego synagogi Jaira i bezimienną, uznawaną za nieczystą kobietę. Co ich różniło, a co łączyło, gdy przychodzili do Jezusa?
- Dlaczego, twoim zdaniem, Jezus zatrzymuje się i pyta „Kto dotknął moich szat?”, skoro kobieta jest już uzdrowiona? Co daje jej to, że nazywa ją „córką” i mówi „idź w pokoju”?
- Jair słyszy, że jego córka nie żyje, a Jezus mówi mu: „Nie bój się, tylko wierz”. Co może znaczyć wierzyć wtedy, gdy po ludzku nie ma już nadziei?
- Kazanie mówi, że czasem największą przeszkodą jest tłum, w którym twoja sprawa ginie. W jakich sytuacjach czujesz się niezauważany albo myślisz, że twoje problemy są za małe dla Boga?
- Jezus widział w tłumie pojedynczych ludzi z ich lękiem, nadzieją i wiarą. Co zmienia w twoim życiu przekonanie, że On widzi także ciebie?
- Ksiądz Kaczkowski i pastor, który odwołał spotkania, by odwiedzić umierającą kobietę, nauczyli się widzieć człowieka zamiast tłumu. Przy kim możesz się zatrzymać w tym tygodniu, choć masz napięty kalendarz?
