Kulawy na obie nogi mężczyzna z krainy, której nazwa znaczy „nic”, żegna żonę i synka przekonany, że wezwanie do króla oznacza wyrok śmierci. Tak zaczyna się opowiedziana z rozmachem historia Mefiboszeta, wnuka króla Saula, którego Dawid zaprasza do królewskiego stołu (2 Sm 9). To kazanie dla każdego, kto czuje, że utknął na zakręcie życia i że sam Bóg o nim zapomniał, bo pokazuje łaskę, na którą nie trzeba zasłużyć i której nie da się kupić. Posłuchaj, jak człowiek znikąd trafia do pałacu, i jakie zaproszenie czeka także na ciebie.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W 2 Samuela 9:6-11 Mefiboszet pada na twarz przed Dawidem i nazywa siebie martwym psem. Co te słowa mówią o tym, jak siebie postrzegał i czego spodziewał się po wezwaniu do króla?
- Dawid okazuje łaskę Mefiboszetowi ze względu na przymierze z Jonatanem: zwraca mu ziemię Saula i zaprasza go na stałe do swojego stołu. Co ta scena pokazuje o naturze łaski, na którą nie da się zasłużyć?
- Mefiboszet przez lata żył w Lo-Debar, krainie niczego, ponosząc skutki cudzych wyborów i tragedii, na które nie miał wpływu. W jakich sytuacjach łatwo ci uznać, że Bóg o tobie zapomniał albo jest wobec ciebie obojętny?
- Mówca przypomina, że Jezus, obiecany potomek Dawida, zaprasza nas do stołu z chlebem i winem jako dzieci Króla. Co zmienia w twoim patrzeniu na siebie to, że masz miejsce przy tym stole i dziedzictwo życia wiecznego?
- Kazanie mówi, że ci, którzy doświadczyli wierności i dobroci Boga, umieją okazywać je innym, tak jak Dawid. Jak twoje własne doświadczenie Bożej łaski wpływa na sposób, w jaki traktujesz ludzi wokół siebie?
- Kto w twoim otoczeniu czuje się dziś jak człowiek znikąd i co konkretnie możesz zrobić w tym tygodniu, aby z wdzięcznością okazać mu Bożą dobroć zamiast narzekać na swój los?
