Przedszkolanka położyła przed dziećmi bryłę węgla, która miała wskazać, kto wybił szybę, i ta prosta scena otwiera rozważanie o naszej skłonności do ukrywania winy. Kazanie prowadzi nas do króla Dawida, którego prorok Natan skonfrontował z zatajonym grzechem słowami „ty jesteś tym człowiekiem” (2 Sm 12). Okazuje się, że konfrontacja z Bożym słowem nie ma nas pogrążyć, lecz doprowadzić do wyznania grzechu i przebaczenia, nawet jeśli doczesne konsekwencje pozostają. Posłuchaj, jak Bóg walczy o człowieka mocniej, niż my walczymy o własne alibi.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Dlaczego Natan zaczyna od przypowieści o bogaczu i jednej owieczce biedaka, zamiast od razu oskarżyć Dawida? Co ta historia odsłania w reakcji Dawida?
- Bóg przez Natana przekazuje Dawidowi dwie wiadomości: „tak bardzo cię kocham” oraz zapowiedź konsekwencji. Dlaczego według ciebie przypomnienie Bożej dobroci zmiękczyło serce Dawida i doprowadziło go do wyznania „zgrzeszyłem względem Pana”?
- Dawid surowo osądził bogacza, a sam był winny znacznie gorszego grzechu. W jakich sprawach łatwiej ci zauważyć i krytykować grzechy innych niż własne?
- Kazanie mówi o spirali zła, w której jeden grzech zakrywa się kolejnym, jak u chłopca z przedszkola, który tylko udawał, że pociera dłonie węglem. Co sprawia, że tak trudno nam przyznać się do winy?
- Dawid po śmierci dziecka nie obwinia Boga, lecz idzie do domu Pańskiego i oddaje Mu pokłon. Jak rozumiesz różnicę między Bożym przebaczeniem a doczesnymi konsekwencjami grzechu, które wciąż możemy ponosić?
- Historia ojca walczącego o syna z aligatorem pokazuje Boga, który nie odpuszcza. Jaki jeden krok możesz zrobić w tym tygodniu, aby skonfrontować swoje życie z Bożym Słowem i wyznać Bogu to, co dotąd ukrywasz?
