Żyj w zgodzie z samym sobą, brzmi jak najlepsza rada współczesnego świata, ale w zgodzie z którym sobą, skoro codziennie toczy się w nas walka kilku sprzecznych pragnień? To pytanie prowadzi nas nad rzekę Jabbok, gdzie Jakub, całe życie biorący sprawy w swoje ręce, zostaje sam i mocuje się z Bogiem aż do świtu (Rdz 32). Kazanie pokazuje, że prawdziwym zwycięstwem w tym zmaganiu jest paradoksalnie przegrana, rzucenie całego siebie w Boże ramiona, nawet jeśli zostawi to trwały ślad. Posłuchaj, jeśli masz już dosyć własnych pomysłów na życie i chcesz rozmawiać z Bogiem naprawdę szczerze.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jakub przed spotkaniem z Ezawem najpierw modli się do Boga, przypominając Jego obietnice, a zaraz potem wysyła bratu dary z bydła i owiec. Co ta mieszanka mówi o jego sercu?
- Dlaczego Jakub w nocy nad rzeką mówi: „nie puszczę cię, dopóki mi nie pobłogosławisz”, skoro Bóg już wcześniej mu błogosławił? Co zmienia nowe imię Izrael (Rodzaju 32:27-29)?
- Kazanie pyta: „żyć w zgodzie z którym sobą?”. Jakie dwa „ja” rozpoznajesz w sobie i według czego decydujesz, któremu dać pierwszeństwo?
- Mówca opisuje skłonność, by „doklejać” Boga do własnych planów albo zawierać z Nim kontrakt: jeśli Ty to zrobisz, to ja zrobię tamto. Gdzie dostrzegasz taki sposób myślenia w swojej wierze?
- Jakub kuleje do końca życia, a Dawid w Psalmach mówi do Boga bardzo szczerze, ale kończy słowami „ale Ty, Panie”. Co dla ciebie znaczy szczere zmaganie się z Bogiem, które kończy się poddaniem Mu?
- Jaką trudną sprawę albo pytanie chcesz w tym tygodniu przynieść przed Boga bez upiększania i pobożnych formułek, jak Jakub, który nie miał już dokąd pójść?
