Kobieta w świątyni w Szilo porusza wargami, ale nie wydaje głosu, kapłan bierze ją za pijaną, a ona właśnie wylewa przed Bogiem najgłębszy ból swojego życia. Ta scena otwiera rozważanie historii Anny (1 Sm 1), która nie miała dzieci i żyła pod ciężarem oczekiwań swojej kultury. Kazanie prowadzi przez trzy akty, od krainy utrapienia, przez wybór, którego Anna nie musiała dokonać tak, jak podpowiadali jej inni, aż po rozpacz zamienioną w taniec. Posłuchaj, jeśli nosisz w sobie ból, którego nikt wokół nie potrafi nazwać.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jak wyglądała sytuacja Anny w rodzinie Elkany i w jej kulturze, i co sprawiało, że płakała i nie mogła jeść?
- Elkana pyta Annę: "Czy nie jestem dla ciebie lepszy niż dziesięciu synów?" i daje jej podwójny dział. Dlaczego jego troska zamiast pomóc, mogła jeszcze bardziej pogłębiać jej ból?
- Mówca wskazał trzy pułapki w obliczu rozpaczy: udawanie, że nic się nie dzieje, zagłuszanie bólu substytutami i obwinianie Boga. Która z nich jest ci najbliższa i dlaczego?
- Anna znajduje pokój po modlitwie, zanim wie, czy urodzi syna (werset 18). Co według ciebie sprawia, że modlitwa może przynieść pokój, zanim zmienią się okoliczności?
- Anna gotowa jest oddać syna Bogu na całe jego życie. Co ta decyzja mówi o jej zaufaniu i o tym, na czym budowała swoje znaczenie?
- Helen Roseveare usłyszała pytanie: "Czy możesz mi zaufać, nawet jeśli nigdy tego nie zrozumiesz?". W jakiej trudnej sprawie Bóg zadaje ci dziś to pytanie i jak chcesz ją przed Nim wylać w tym tygodniu?
