Czy jest w tobie coś, co od lat chcesz zmienić, i mimo szczerych postanowień wciąż wraca? To kazanie pokazuje, dlaczego świeckie recepty na poprawę siebie nie sięgają dość głęboko, a grzech nie jest drobnym zboczeniem z drogi, lecz kierunkiem prowadzącym do zniszczenia. Sięgając do Listu do Kolosan 3, mówca przypomina obraz zdejmowania starych szat przy chrzcie i pyta, w co naprawdę wierzysz na swój temat. Posłuchaj, jeśli chcesz odkryć, że zmiana zaczyna się nie od wysiłku, ale od uwierzenia w to, co Bóg już o tobie powiedział.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł w Kolosan 3:1-10 najpierw mówi, że umarliśmy i nasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu, a dopiero potem wzywa: zadajcie śmierć temu, co ziemskie. Dlaczego ta kolejność jest tak ważna?
- Mówca przypomniał, że w pierwszym kościele ochrzczeni wychodzili z wody i otrzymywali nowe szaty. Co ten obraz zdejmowania starego i wkładania nowego człowieka mówi ci o przemianie chrześcijanina?
- Kazanie przekonywało, że grzech to nie drobne zboczenie z dobrej drogi, tylko odłączenie od Boga, źródła życia, które prowadzi do samozniszczenia. Jak takie spojrzenie zmienia twoje podejście do grzechów, które wydają się niegroźne?
- Mówca twierdził, że korzeniem grzesznego zachowania jest niewiara w to, co powiedział Jezus, np. w zmartwieniach czy próbie kontrolowania bliskich. W którym obszarze twojego życia najłatwiej zobaczyć ten związek?
- Dlaczego, według kazania, wina i wstyd za wyznane już grzechy wracają, i co znaczy dla ciebie uwierzyć, że w Chrystusie nie ma przeciwko tobie żadnego oskarżenia?
- Kazanie mówi, że zmieniamy się, gdy wierzymy w to, co powiedział Jezus, a nie przez kolejną technikę samodoskonalenia. Jaką konkretną obietnicę Jezusa chcesz w tym tygodniu przyjąć z wiarą w miejsce własnych wysiłków?
