Student mówi kapelanowi uniwersytetu, że nie wierzy w zgryźliwego staruszka na obłoku, który tylko czeka na jego potknięcie, a biblista odpowiada mu: w takiego ja też nie wierzę. Ta rozmowa otwiera kazanie o tym, kim właściwie jest Bóg (Wj 3). Odpowiedzią jest płonący krzew i polecenie, żeby Mojżesz zdjął sandały: to nie głos z nieba, ale obecność, raczej przyjaciel w drzwiach niż list. Zapytany o imię, Bóg nie wskazuje jednej dziedziny życia, bo należy do Niego wszystko. Posłuchaj i sprawdź, czy Bóg, w którego wierzysz z trudem, nie jest przypadkiem tym staruszkiem z obłoku.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Bóg każe Mojżeszowi zdjąć sandały i rozmawia z nim osobiście w płonącym krzewie (Wyjścia 3:1-6). Co ten szczegół mówił pierwszym słuchaczom o Bogu, który przychodzi w środek ich problemów?
- Mojżesz pyta o imię Boga, a w starożytności imię boga oznaczało dziedzinę, nad którą panował. Co odpowiedź „Jestem, który jestem” mówi o tym, nad czym Bóg ma władzę?
- Kaznodzieja zaczął od studenta, który nie wierzył w „zrzędliwego starca w niebie”. Jaki fałszywy obraz Boga najczęściej spotykasz u innych albo w sobie i jak Wyjścia 3 go koryguje?
- Mówca opisał córeczkę biegnącą mu w ramiona na lotnisku: rozmowa przez telefon to nie to samo co obecność. Co dla ciebie znaczy, że Bóg nie tylko obiecuje rozwiązać problem, ale mówi „Jestem tutaj”?
- Mojżesz odpowiada: „Nie dam rady”, a Bóg daje znak, który można zobaczyć dopiero po wykonaniu zadania. Co sprawia, że trudno ci zrobić krok, do którego Bóg cię wzywa, choć głowa już wie, co trzeba?
- Czasem myślimy, że jesteśmy zbyt mało ważni, by Bóg zajmował się naszymi sprawami. Jaki obszar życia, praca, rodzina czy przyszłość, chcesz w tym tygodniu świadomie oddać Bogu, który jest Panem wszystkiego?
