Młode małżeństwo marzy o wspólnym życiu, a potem budzi się nad tubką pasty ściśniętą w środku zamiast zwiniętej od końca. Tu właśnie zaczyna się różnica między szczytem a codziennością, i od niej rusza kazanie o Izraelu, który dopiero przeszedł przez morze, a już na pustyni narzeka na brak wody i jedzenia (Wj 15-17). Bóg daje wodę, mannę i przepiórki dzień po dniu, a pod tym wszystkim stawia jedno pytanie: czy naprawdę wierzycie, że jestem z wami? Posłuchaj, jeśli i tobie łatwiej ufać Bogu na szczycie niż w tygodniu, w którym trzeba tylko wytrzymać.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Wyjścia 15:22-27, 16 i 17:1-7 Izraelici zaraz po wyjściu z Egiptu narzekają na brak wody i jedzenia, a Bóg codziennie daje im mannę i przepiórki. Czego Bóg chciał ich w ten sposób nauczyć?
- Kazanie zwraca uwagę na powtarzający się schemat tych rozdziałów: potrzebujemy wody, Bóg daje wodę; potrzebujemy jedzenia, Bóg daje jedzenie. Co ta powtarzalność mówi o Bogu, a co o ludzkim sercu?
- Izrael ufał Bogu w wielkich sprawach, jak wyjście z Egiptu, ale nie w codziennych potrzebach. Dlaczego łatwiej nam zaufać Bogu w sprawach wielkich niż w drobnych, jak w przykładzie z kolejką górską i filiżankami?
- Mówca zauważył, że gdy robi się trudno, często obwiniamy przywódców, tak jak Izraelici Mojżesza. Jak trudne chwile odsłaniają to, co naprawdę czujemy wobec Boga?
- Według kazania cudów potrzebujemy jak jedzenia i picia, a są one wokół nas: przemienione serca, wierne głoszenie Słowa, Wieczerza Pańska. Gdzie widzisz takie codzienne cuda w swoim życiu?
- Życie to nie tylko szczyty, ale codzienna wędrówka pomiędzy nimi. W jakiej zwykłej, codziennej sprawie chcesz w tym tygodniu świadomie zaufać Bogu zamiast narzekać?
