Styczniowy wieczór 2006 roku, hala katowickich targów pełna ludzi podziwiających gołębie pocztowe, i dach, który nagle runął pod ciężarem śniegu. Ta tragedia otwiera rozważanie początku Księgi Wyjścia (Wj 1-2): historii Izraelitów, na których niewola spadła jak grom z jasnego nieba, i Mojżesza, ocalonego z wody wbrew rozkazowi faraona. Kazanie pokazuje, że dla Boga nie ma sytuacji bez wyjścia, On widzi je nawet tam, gdzie my nie widzimy już nic. Posłuchaj i przekonaj się, dlaczego gdy życie wali się na głowę, zamiast pochopnych ruchów warto zbliżyć się do Boga.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Izraelici przybyli do Egiptu jako rodzina na krótki pobyt, a zostali na 400 lat. Jak dobrobyt w ziemi Goszen wpłynął według kazania na ich pamięć o duchowym powołaniu i Ziemi Obiecanej?
- Faraon coraz bardziej gnębi Izraelitów, a oni coraz bardziej rosną w siłę. Co ten paradoks z Wyjścia 1 mówi o tym, jak Bóg działa, nawet gdy wydaje się nieobecny?
- Dwie położne, matka i siostra Mojżesza oraz córka faraona posłuchały Boga, a nie faraona. Co twoim zdaniem dało im odwagę, by sprzeciwić się rozkazowi króla?
- Mojżesz próbuje bronić rodaka, zabijając Egipcjanina, i jego misja kończy się ucieczką. Dlaczego według kazania pochopne działanie w sytuacji bez wyjścia oddala nas od Boga?
- Bóg prowadzi Mojżesza do studni, czyli do żywej relacji ze sobą. Jak ten obraz pomaga ci zrozumieć, czego Bóg chce od ciebie, gdy nie widzisz rozwiązania swoich problemów?
- Łukasz, mając do wyboru pieniądze albo trzeźwe życie, posłuchał Bożych sygnałów ostrzegawczych. W jakiej sprawie potrzebujesz w tym tygodniu zatrzymać się i słuchać Boga, zanim podejmiesz decyzję?
