W Wielkiej Brytanii nie wolno umierać w gmachu Parlamentu, a na Hawajach, wkładać sobie monet do uszu. Od tych kuriozalnych przepisów kazanie prowadzi nas pod górę Synaj, gdzie święty Bóg zawiera przymierze ze swoim ludem i tłumaczy swoją świętość na język codziennych relacji, dziesięć przykazań (Wj 19-20). Okazuje się, że Bóg nie jest kumplem z podwórka, ale Tym, którego świętość jest dla człowieka nie do zniesienia, i właśnie dlatego posłał swojego Syna. Posłuchaj i odkryj, czym naprawdę jest zaproszenie do świętości.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Wyjścia 19 Bóg przypomina Izraelowi, że niósł go „na skrzydłach orlich”, i zaprasza do przymierza, by był „królestwem kapłanów i narodem świętym”. Co według ciebie oznaczało to zaproszenie dla ludzi, którzy dopiero wyszli z niewoli?
- Dlaczego Bóg każe ludowi wyprać szaty i wyznacza granicę wokół góry Synaj, której nie wolno przekroczyć? Co te polecenia mówią o tym, czym jest świętość?
- Kazanie przestrzega przed traktowaniem Boga jak kumpla, który na wszystko przymyka oko. W czym dostrzegasz u siebie taką zbytnią familiarność wobec Boga i jak wpływa ona na twoje codzienne decyzje?
- Mówca porównał Izraelitów do piłkarzy, którzy swoim życiem uosabiają wartości klubu, a Dziesięć Przykazań do przełożenia Bożej świętości na język relacji z Bogiem i z ludźmi. Która z tych relacji jest dziś dla ciebie większym wyzwaniem i dlaczego?
- Jezus pokazuje, że prawo dotyczy także serca: gniewu i pożądliwego spojrzenia. Jak zmienia się twoje rozumienie świętości, gdy zamiast odhaczania listy zasad chodzi o przemianę od wewnątrz przez Ducha Świętego?
- Mówca szczerze przyznał, że zmaga się z grzechami, których sam nie potrafi pokonać, i codziennie wstaje dzięki Bożej łasce. Jaki jeden konkretny krok wdzięczności za to, co Bóg uczynił w Chrystusie, chcesz podjąć w tym tygodniu, na przykład zatrzymując się w szabatowym odpoczynku?
