Co zrobić, gdy ktoś obok ciebie upada, udawać, że nie widzisz, czy powiedzieć prawdę i zaryzykować relację? Kazanie rozkłada na pięć konkretnych odpowiedzialności to, co Apostoł Paweł pisze o życiu wspólnoty: korygowanie w łagodności, noszenie cudzych brzemion, wspieranie nauczających, sianie dla ducha i niestrudzone czynienie dobra (Ga 6). Jest tu miejsce i na nastawianie złamanej kości, i na cierpliwe łatanie sieci, i na przypomnienie, że część własnego ciężaru każdy poniesie sam. Posłuchaj, jeśli chcesz, by twoja wspólnota była miejscem prawdy i łaski jednocześnie.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł pisze do Galacjan, których fałszywi nauczyciele przekonywali, że do łaski trzeba dołożyć wypełnianie Prawa. Jak ten kontekst pomaga zrozumieć wezwania z Galacjan 6:1-10 do życia we wspólnocie?
- W wersecie 2 mamy nosić brzemiona jedni drugich, a w wersecie 5 każdy ma ponieść własny ciężar. Jak kaznodzieja wyjaśnia tę pozorną sprzeczność i co ona mówi o granicach naszej odpowiedzialności?
- Greckie słowo przetłumaczone jako poprawiaj oznaczało nastawianie złamanej kości i łatanie sieci. Co ten obraz mówi o tym, jak łączyć prawdę i łagodność, gdy ktoś bliski upada?
- Paweł ostrzega przed pokusą porównywania się z tym, kto upadł, by wypaść lepiej. Dlaczego tak łatwo nam w to wpaść i co pomaga porównywać się raczej z samym sobą z wczoraj?
- Prawo siewu i zbioru mówi, że zbieramy to, co posialiśmy, tam, gdzie posialiśmy, więcej i później. Która z tych zasad najbardziej zachęca cię, by nie ustawać w czynieniu dobra?
- Kto w twoim otoczeniu dźwiga teraz ciężar, którego nie uniesie sam, i jaki konkretny krok możesz zrobić w tym tygodniu, by pomóc mu go nieść?
