W latach 90 telewizja pokazywała program o zwykłych ludziach, którzy w jednej chwili rzucali się w ogień albo w wodę, żeby ratować obcych, i nikt z nich nie nosił peleryny. Kazanie pokazuje, że takich ludzi potrzebuje też kościół, i sięga do szóstego rozdziału Listu do Galacjan (Ga 6), gdzie Paweł mówi o noszeniu cudzych brzemion i o łagodności wobec tego, kto upadł. Padają tu mocne przykłady, od historii wychodzenia z uzależnienia po ostrzeżenie, że nikt nie jest niezatapialny. Posłuchaj i zapytaj siebie, czy jesteś gotów zapłacić cenę obecności przy drugim człowieku.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł używa w Galacjan 6:1 słowa, które po grecku oznacza także naprawianie sieci rybackich czy nastawianie zwichniętego stawu. Co ten obraz mówi o celu reagowania na czyjś upadek w kościele?
- Jak rozumiesz różnicę między brzemionami, które mamy nosić razem (werset 2), a własnym ciężarem, który każdy niesie sam (werset 5)?
- Kazanie mówi, że nie da się pomóc komuś, nie ponosząc kosztu: czasu, energii, pieniędzy, a nawet reputacji. Który z tych kosztów przychodzi ci najtrudniej i dlaczego?
- Przykład Titanica pokazuje, jak niebezpieczne jest myślenie „mnie to nie grozi”. W jaki sposób możesz pomagać innym w walce z grzechem, jednocześnie czuwając nad własnym sercem?
- Paweł zachęca, by uczniowie dzielili się wszelkim dobrem z tymi, którzy ich nauczają. Jak w praktyce możesz zatroszczyć się o liderów i osoby służące w naszej wspólnocie?
- Uczeń z miską wody nie zauważył starca, który upadał przy drodze. Kogo w twoim otoczeniu możesz w tym tygodniu dostrzec i jak konkretnie pomóc mu nieść jego ciężar?
