Czy zdarza ci się patrzeć na czyjeś życie i mieć ochotę krzyknąć: „człowieku, co ty wyprawiasz?”, a co, jeśli to pytanie dotyczy także ciebie? Kazanie otwiera list do kościoła w Laodycei, który dostaje najsurowsze napomnienie w całym Objawieniu: nie jesteś ani zimny, ani gorący, lecz letni (Ap 3). Rozważanie sięga do historii miasta, jego banków, tkanin, maści na oczy i letniej wody z akweduktu, by pokazać, jak bogactwo potrafi zaślepić wierzących na własną duchową nędzę. A potem pada zdanie, którego nikt się nie spodziewa: oto stoję u drzwi i pukam. Posłuchaj.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jezus przedstawia się w Objawieniu Jana 3:14 jako Amen, świadek wierny i prawdziwy oraz początek Bożego stworzenia. Co te tytuły mogły oznaczać dla chrześcijan w Laodycei, w mieście czczącym boga Mena?
- Mieszkańcy Laodycei doprowadzali do miasta wodę, która docierała letnia i przez to stawała się ohydna. Co ten obraz mówi o wierze, która ani nie rozpala, ani nie orzeźwia, ani nie leczy?
- Laodycejczycy mówili: jestem bogaty i niczego nie potrzebuję, a Jezus nazywa ich biednymi, ślepymi i nagimi. W jaki sposób dobrobyt i wygoda mogą zaślepiać nas na prawdę o naszym stanie duchowym?
- Kazanie mówi, że letni człowiek czuje się dobrze w temperaturze pokojowej i nie chce się wyróżniać. W których obszarach życia najłatwiej ci zadowolić się taką bezpieczną, letnią wiarą?
- Najsurowsze napomnienie kończy się zaproszeniem: stoję u drzwi i pukam, a zwycięzca zasiądzie ze mną na tronie. Co mówi ci o Jezusie to, że najgorszy kościół dostaje najlepsze zaproszenie?
- Jezus chce wejść i wieczerzać z tobą jak przyjaciel. Co konkretnie możesz zrobić w tym tygodniu, by otworzyć Mu drzwi i by twoja wiara stała się dla kogoś obok rozgrzewająca albo orzeźwiająca?
