W piaskownicy mały chłopiec z krzykiem wyrywa dziewczynce plastikową foremkę: nie ruszaj, to moje! Ta scena z dziecięcego opowiadania otwiera rozważanie przypowieści o talentach (Mt 25), historii o panu, który powierza sługom cały swój majątek, bo widzi w nich przyjaciół, a nie pracowników. Kazanie pokazuje, że Bóg nie daje nam zdolności, czasu i dóbr po to, byśmy zakopali je w ziemi, lecz by służyły innym i przynosiły radość jemu i nam. Posłuchaj i zapytaj siebie, co robisz z tym, co dostajesz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W czasach Jezusa talent to ogromna suma, około 34 kilogramów złota lub srebra, a rabini radzili zakopywać majątek. Dlaczego zachowanie trzeciego sługi mogło wtedy wydawać się rozsądne?
- Co w Mateusza 25:14-30 pokazuje, że pan dobrze znał swoje sługi i im ufał, skoro rozdzielił majątek każdemu według jego możliwości?
- Trzeci sługa nazywa pana twardym i mówi, że się go bał. Jak twój obraz Boga wpływa na to, czy ryzykujesz i angażujesz się, czy raczej zakopujesz to, co masz?
- Pan nie wypłaca sługom premii, tylko zaprasza ich: wejdź do mojej radości. Co mówi ci to zaproszenie o tym, czego Bóg pragnie w relacji z tobą?
- Kiedy mówisz Bogu jak chłopiec z piaskownicy: nie ruszaj, to moje? Które twoje zdolności, czas lub dobra najtrudniej ci oddać do Jego dyspozycji?
- Jakiej wymówki, podobnej do tych z kazania, używasz najczęściej, i jaki jeden mały krok w służbie Bogu i ludziom możesz podjąć w tym tygodniu?
