Dlaczego tak bardzo nie lubimy, gdy w kościele mówi się o pieniądzach? To kazanie na podstawie 2 Listu do Koryntian (2 Kor 8-9) opowiada historię zbiórki dla głodującej Jerozolimy: ubodzy Macedończycy dali hojnie od razu, a bogaci Koryntianie rok zwlekali ze spełnieniem obietnicy. Usłyszysz, że hojność nie jest przywilejem bogatych, lecz postawą wolnego i radosnego serca, które wie, że wszystko, co mamy, i tak należy do Boga. Posłuchaj, i zamiast pytać, ile musisz dać, zapytaj siebie, jak wiele możesz dać z radością.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł zachęca bogatych Koryntian przykładem ubogich Macedończyków, którzy mimo niedostatku złożyli hojny dar dla głodujących w Jerozolimie. Dlaczego ten przykład mógł poruszyć Koryntian, którzy rok wcześniej tylko zadeklarowali pomoc?
- W 2 Koryntian 8 Paweł nawiązuje do manny na pustyni: kto wiele zebrał, nie miał za wiele, a kto mało, nie miał za mało. Czego ta historia uczy o Bogu jako dawcy i o równowadze we wspólnocie?
- Kazanie mówi, że nasz kalendarz i nasze wydatki lepiej niż deklaracje pokazują, w co naprawdę wierzymy. Co twoje wydatki z ostatniego miesiąca mówią o tym, na czym zawieszasz swoje serce?
- Mówca stwierdza, że twój dom, samochód i pieniądze nie są twoje, a ty jedynie nimi zarządzasz. Jak zmienia się twoje podejście do posiadania, gdy patrzysz na nie jak zarządca, a nie właściciel?
- Paweł pisze, że Bóg kocha radosnego dawcę, a kazanie proponuje zamiast pytania „ile mam dać?” zapytać „ile mogę dać z radością i bez przymusu?”. Co przeszkadza ci dawać z wolnego i radosnego serca?
- Źródłem naszej hojności jest Jezus, który będąc bogatym, stał się ubogim, abyśmy my się wzbogacili (2 Koryntian 8:9). Jaki jeden konkretny krok w dawaniu systematycznym, okazjonalnym lub dobroczynnym chcesz podjąć w tym tygodniu jako odpowiedź na Jego hojność?
