Brudna, piaszczysta droga z Jerozolimy do Jerycha, zwana drogą krwi, to tam Jezus przenosi każdego, kto pyta, kogo właściwie ma kochać. Kazanie na nowo odkrywa przypowieść o miłosiernym Samarytaninie (Łk 10) i konfrontuje ją z naszą codziennością: sąsiadami, uchodźcami na granicy, ludźmi, o których wolimy nie myśleć. Bo bliźni to nie tytuł, lecz działanie. Posłuchaj i zapytaj siebie nie o to, kto jest twoim bliźnim, ale dla kogo ty się nim dzisiaj okażesz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Znawca Prawa pyta Jezusa, kto jest jego bliźnim, "chcąc się usprawiedliwić" (Łukasza 10:29). Dlaczego mógł chcieć zawęzić to pojęcie i co próbował w ten sposób ochronić?
- Dlaczego Jezus uczynił bohaterem przypowieści właśnie Samarytanina i jak mogli to przyjąć żydowscy słuchacze, dla których Samarytanie byli nieczystymi wrogami?
- Jezus zamienia pytanie "kto jest moim bliźnim" na "kto okazał się bliźnim". Co ta zmiana mówi o tym, że bycie bliźnim to nie tytuł, ale działanie?
- Kapłan i lewita mieli swoje powody, by przejść na drugą stronę drogi. Które z wymówek przywołanych w kazaniu, jak brak czasu, "to nie moje obdarowanie" czy "sam się w to wpakował", najczęściej pojawiają się u ciebie?
- Łukasz opisuje współczucie Samarytanina słowem oznaczającym głębokie poruszenie wnętrzności, które nie pozwala przejść obojętnie. Czym różni się ono od chwilowego wzruszenia i co pomaga ci przejść od emocji do działania?
- Kazanie zachęca, by zamiast myśleć o wszystkich, zacząć od jednej osoby. Dla kogo konkretnie możesz w tym tygodniu okazać się bliźnim i jaki będzie twój pierwszy krok?
