Jedno z najstarszych znanych luster to gładki kawałek obsydianu sprzed sześciu tysięcy lat, z wykopalisk w Turcji. Od tamtej pory technologia przeszła długą drogę, ale wciąż pokazuje tylko fryzurę i zaspane oczy, nigdy stanu serca. Ten obraz otwiera kazanie o słowach Jezusa: nie sądźcie, wyjmij najpierw belkę z własnego oka, nie rzucajcie pereł przed świnie (Mt 7:1-6). Nie chodzi o zamykanie oczu na grzech, ale o to, by zamiast wydawać wyroki służyć innym z łagodnością, a wobec ludzi, dla których Biblia nie jest żadnym autorytetem, prosić Boga o mądrość, kiedy mówić, a kiedy raczej głosić Chrystusa swoim życiem. Posłuchaj, jeśli chcesz sprawdzić, czy łatwiej ci dostrzec problem na podwórku sąsiada niż na własnym.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Mateusza 7:1-5 Jezus mówi o drzazdze w oku brata i belce we własnym oku. Co ta przesada miała pokazać pierwszym słuchaczom i dlaczego tak łatwo dostrzegamy wady innych?
- Mówca wyjaśnił, że greckie słowo krino oznacza zarówno ocenianie, jak i osądzanie czy potępianie. Jak odróżnić rozeznawanie dobra i zła od stawiania się w roli sędziego?
- Kazanie zaczęło się od historii lustra, które pokazuje wygląd, ale nie serce. Co pomaga ci zajrzeć do własnego serca, zanim zaczniesz oceniać kogoś innego?
- Galacjan 6:1 wzywa, by łagodnie podnosić tego, kto upadł, uważając przy tym na siebie. Jak w praktyce wygląda takie upominanie z miłością w naszej wspólnocie?
- Jak rozumiesz słowa o nierzucaniu pereł przed świnie i jaka mądrość jest potrzebna, by wiedzieć, kiedy mówić o Bogu, a kiedy lepiej zamilknąć?
- Mówca przytoczył myśl: głoś Chrystusa zawsze, a jeśli trzeba, używaj słów. W jakiej konkretnej sytuacji w tym tygodniu twoje życie może mówić o Bogu głośniej niż słowa?
