Czy zdarzyło ci się pomyśleć, że nie pasujesz do kościoła, bo jesteś zbyt nieidealny albo bo za bardzo rozczarowali cię inni? Kazanie prowadzi do pierwszego listu do Koryntian, gdzie Paweł tej samej wspólnocie mówi, że ma wszystko, czego potrzeba do dobrego życia, a zaraz potem wypomina jej kłótnie i podziały wokół ulubionych nauczycieli (1 Kor 1). Pojawia się tu obraz uszkodzonej łodzi i ludzi, którzy zamiast zakładać ręce, biorą się do naprawy. Posłuchaj, jeśli szukasz swojego miejsca w kościele idealnym i nieidealnym zarazem.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł zaczyna list od dziękowania Bogu za łaskę, poznanie i dary duchowe Koryntian, a zaraz potem pisze o kłótniach i rozłamach. Co mówi ci to zestawienie o tym, jak Paweł patrzył na ten kościół?
- Koryntianie mówili: ja jestem Pawła, ja Apollosa, ja Kefasa, ja Chrystusa. Dlaczego, według kazania, skupienie się na liderach i ich darach tak bardzo uderzało w samą istotę kościoła?
- Domownicy Chloe przebyli długą drogę do Efezu, żeby zawalczyć o swój kościół, zamiast po prostu odejść. Co mogło ich do tego skłonić i czego uczy cię ich postawa?
- W historii o uszkodzonej łodzi jedni narzekali na maszt, żagle i deski, a inni zakasali rękawy. W jakich sytuacjach w kościele najłatwiej ci przyjąć postawę obserwatora zamiast tego, kto naprawia?
- Pastor przed pięćdziesiątymi urodzinami przyznał, że wciąż jest do tyłu i musi się wiele nauczyć. Jak pokora wobec własnych i cudzych słabości zmienia twoje podejście do rozczarowania ludźmi w kościele?
- Kazanie mówi, że realny kościół, idealny i nieidealny zarazem, jest najlepszym miejscem do nauki dobrego życia i miłości. W czym konkretnie chcesz się w tym tygodniu uczyć jedności z innymi chrześcijanami?
