Urodzona w niewoli Harriet Tubman kilkanaście razy wracała po swoich bliskich i nie zgubiła w drodze ani jednego z nich, zostawiła po sobie wolność. Kazanie zestawia jej historię z dziwnym epizodem z Księgi Jozuego, gdy ołtarz zbudowany nad Jordanem omal nie wywołał wojny domowej w Izraelu (Joz 22). Okazuje się, że chodziło o dzieci i o wiarę, która ma przetrwać o pokolenie dłużej, nawet jeśli droga do tego wygląda kontrowersyjnie. Posłuchaj, jeśli pytasz siebie, co warto zostawić po sobie.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Jozuego 22 plemiona Rubena, Gada i połowa plemienia Manassesa budują nad Jordanem okazały ołtarz. Dlaczego pozostałe plemiona uznały to za bunt i co sprawiło, że ich oburzenie było zrozumiałe?
- Delegacja z kapłanem Pinchasem najpierw pyta i słucha odpowiedzi, zamiast od razu walczyć. Czego ta scena uczy o reagowaniu na to, co w kościele wydaje się nam nowe albo niewłaściwe?
- Plemiona wschodnie wyjaśniają, że ołtarz miał być świadkiem dla ich dzieci, by nie zapomniały, do jakiego Boga należą. Jakie obawy o przyszłe pokolenia kryły się za tą decyzją?
- Kazanie przywołuje Johna Wesleya głoszącego na ulicach i muzyka country grającego w barach i w więzieniu. Gdzie przebiega granica między odważnym szukaniem ludzi dla ewangelii a kompromisem ze światem?
- Mówca powtarza: chcemy zrobić wszystko za wyjątkiem grzechu, aby przekazać ewangelię następnemu pokoleniu. Co z tego, co dostajesz od rodziców lub innych ludzi wiary, chcesz przekazać dalej, a czego nie chcesz powielać?
- Ojciec w żelaznym płucu mógł dla synów tylko się modlić, a my możemy więcej. Komu z młodszego pokolenia możesz w tym tygodniu realnie pomóc poznać Boga i od czego zaczniesz?
