13 sierpnia 1961 roku przez środek europejskiego miasta rozciągnięto drut kolczasty, a betonowy mur na 156 kilometrach podzielił rodziny, państwo i cały kontynent. Ta scena otwiera rozważanie o murach, których nie widać, a które budujemy do dziś, i o tym, jak Paweł pisał Efezjanom, że Chrystus zburzył wrogość między Żydami a poganami (Ef 2). Kazanie prowadzi od podziału do zaskakującego obrazu kościoła jako domu i wspólnej budowli, w której zwykli ludzie stają się świątynią Boga. Posłuchaj i zobacz, jaki mur w twoim życiu wciąż stoi.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł przypomina poganom w Efezjan 2:11-12, kim byli bez Chrystusa: odcięci od wspólnoty Izraela, bez nadziei i bez Boga. Jak mogli się czuć pierwsi czytelnicy, słysząc te słowa?
- Kazanie wspomina mur w świątyni z ostrzeżeniem, że poganin, który go przekroczy, zginie. Co znaczyło dla pierwszych słuchaczy to, że Chrystus przez krzyż zburzył mur podziału i dał dostęp do Ojca?
- Mówca zauważył, że często budujemy tożsamość na tym, kogo wykluczamy, jak człowiek z dwoma kościołami na bezludnej wyspie. Na jakie podziały i bariery najczęściej natrafiasz wokół siebie lub w sobie?
- Historia Koreańczyka i Japonki pokazuje, że wspólna tożsamość w Chrystusie może przysłonić dawne urazy. Co w praktyce oznacza dla ciebie, że najpierw jesteś chrześcijaninem, a dopiero potem Polakiem lub Ukraińcem?
- Paweł mówi, że jesteśmy współobywatelami, domownikami Boga i budowlą, która wciąż rośnie. Który z tych obrazów najbardziej cię porusza i co mówi o tym, jak mamy żyć razem w kościele?
- C.S. Lewis napisał, że potrzeba całej społeczności, by dobrze poznać osobę, a tym bardziej Jezusa. Co trzymasz tylko dla siebie i jaki jeden krok możesz w tym tygodniu zrobić, by otworzyć się na innych we wspólnocie?
