Nauczycielka plastyki, która jedną szczerą rozmową zmieniła drogę życiową przyszłego kaznodziei; profesor, który wybrał kościół w trudnej dzielnicy, bo tamtejsze dzieciaki nie miały ojców. Od takich historii ludzi wpływu zaczyna się rozważanie listu Pawła do Tytusa (Tt 2), o sztafecie ewangelii, w której pałeczka wędruje od Jezusa przez kolejne pokolenia aż do nas. Zdrowa nauka ma przekładać się na zdrowy charakter i zdrowe relacje, którymi zarażamy innych, także tych spoza kościoła. Posłuchaj i zapytaj siebie, komu ty przekażesz pałeczkę.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł pisze do Tytusa, że Kreta żyła w świecie skrajności: z jednej strony fałszywi nauczyciele z listą nakazów i zakazów, z drugiej kultura "siesty i fiesty". Jak cechy z Tytusa 2:1-8 odpowiadają na te dwie skrajności?
- W Tytusa 2:2-3 Paweł mówi o trzeźwym myśleniu, umiarze oraz zdrowej wierze, miłości i cierpliwości. Która z tych cech najbardziej cię porusza i dlaczego dotyczy ona także młodszych?
- Kazanie opisuje nasze zadanie jak pracę Williama Careya: przełożyć Boże słowo na język codziennego życia. Jak inni mogą zobaczyć, o czym mówi Biblia, patrząc na twój charakter i twoje relacje?
- Mówca zauważył, że pokolenia siedzą przy jednym stole, a jakby mówią różnymi językami. Co według ciebie przeszkadza dziś w kościele w uczeniu się od siebie nawzajem starszych i młodszych?
- Paweł dwa razy podkreśla, że ludzie spoza kościoła mają nie mieć nic złego do powiedzenia o wierzących. W jakich sytuacjach twoje życie podkreśla, a w jakich przekreśla to, co mówisz o Jezusie?
- Komu w tym tygodniu możesz przekazać pałeczkę: kogo możesz zachęcić, z kim porozmawiać lub do kogo sam pójść z pytaniami o wiarę?
