Czy żyjesz, żeby pracować, czy pracujesz, żeby żyć? To kazanie proponuje trzecią odpowiedź, prowadząc nas do pierwszego listu Piotra (1 P 2), pisanego w czasach Nerona do niewolników i ich panów: pracujemy, aby oddawać Bogu chwałę, niezależnie od tego, czy mamy dobrego szefa, czy prawdziwego despotę. Usłyszymy też, gdzie kończy się posłuszeństwo przełożonym, a zaczyna posłuszeństwo Bogu, i dlaczego postawa serca potrafi zamienić zwykłe łupanie kamienia w budowanie katedry. Posłuchaj i spójrz na swój poniedziałek zupełnie nowymi oczami.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W 1 Piotra 2:18-20 niewolnicy mają być ulegli nie tylko dobrym panom, ale także "przykrym", czyli pokręconym despotom. Co to wezwanie mogło znaczyć dla pierwszych czytelników żyjących w czasach Nerona?
- Jak przykład Chrystusa z 1 Piotra 2:21-25, który nie odpowiadał obelgą i powierzał się Temu, który sądzi sprawiedliwie, zmienia twoje spojrzenie na niezawinione cierpienie?
- Mówca odrzuca wybór między "żyć, żeby pracować" a "pracować, żeby żyć" i mówi o pracy na Bożą chwałę. Co w praktyce zmienia myśl, że twoim prawdziwym szefem jest Jezus?
- Gdzie według kazania kończy się nasze podporządkowanie przełożonym i jak odróżniasz zwykle trudnego szefa od sytuacji, w której trzeba odmówić albo bronić swoich praw?
- Trzech robotników w kamieniołomie robiło to samo, ale tylko jeden mówił, że buduje katedrę na cześć Boga. Który z nich najbardziej przypomina ciebie w obecnej pracy i dlaczego?
- Komu w twoim miejscu pracy lub nauki możesz w tym tygodniu pokazać piękno dobrych czynów, o którym mówi 1 Piotra 2:12, i jak konkretnie chcesz to zrobić?
