Nigdy nie mieliśmy tylu możliwości komunikacji, dlaczego więc coraz częściej żyjemy obok siebie, a nie ze sobą? To kazanie z listu do Tytusa (Tt 2) pokazuje, jak Ewangelia przemienia zwykłą codzienność: starsi mężczyźni, starsze kobiety i młodsze pokolenie, każdy ma swoje miejsce we wspólnocie, w której wiara wyraża się nie tyle w słowach, ile w charakterze. Od Polikarpa po Susannę Wesley i Corrie ten Boom, to historie ludzi, których ciche, wierne życie mówiło głośniej niż kazania. Posłuchaj i zapytaj siebie, jaki wzór zostawiasz tym, którzy idą za tobą.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł w Liście do Tytusa 2:1-8 nie zaczyna od struktur ani programów kościoła, tylko od codziennego życia ludzi różnych pokoleń. Co to mówi o tym, czym jest "zdrowa nauka"?
- Jak rozumiesz cechy, których Paweł oczekuje od starszych mężczyzn: trzeźwość, godność, rozsądek oraz zdrową wiarę, miłość i cierpliwość? Która z nich jest dziś dla ciebie najtrudniejsza?
- Kazanie mówi, że plotka często przychodzi jako troska albo dzielenie się informacją. Jak rozpoznajesz moment, w którym rozmowa o kimś zaczyna niszczyć zaufanie we wspólnocie?
- Mówca przypomniał historię Susanny Wesley i rozmowę Moody'ego z biednym człowiekiem po nabożeństwie. Kto w twoim życiu nauczył cię więcej przykładem niż słowami i czego konkretnie?
- Paweł chce, by przeciwnik nie miał o wierzących nic złego do powiedzenia. Gdzie widzisz rozdźwięk między tym, co mówisz o wierze, a tym, jak żyjesz na co dzień?
- Z kim z innego pokolenia w naszej wspólnocie możesz w tym tygodniu spędzić czas na prawdziwej rozmowie, odkładając telefon na bok?
