Po dwudziestu latach mówca spotyka swoją dalszą rodzinę, siedemdziesięciu Johnsonów, i patrząc na stare zdjęcie dziadka nagle rozumie, skąd wziął się on sam. Od tego rodzinnego odkrycia prowadzi nas do listu do Tytusa (Tt 2), gdzie Paweł pokazuje, jak różne pokolenia we wspólnocie potrzebują siebie nawzajem, jak rodzina, w której dopiero uczymy się, kim naprawdę jesteśmy. Kościół ma być najbezpieczniejszym miejscem na ziemi, by ponieść porażkę i by odnieść sukces, bo wejście do tej rodziny jest darem, a nie nagrodą. Posłuchaj, jak Ewangelia leczy lęk przed odrzuceniem i uczy prawdziwej bliskości.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Tytusa 2:1-8 Paweł zwraca się kolejno do starszych mężczyzn, starszych kobiet, młodszych kobiet i młodszych mężczyzn. Co łączy te wskazówki i dlaczego starsze kobiety mają uczyć młodsze?
- Mówca wyjaśnił, że praca w domu w starożytnym świecie była centrum życia gospodarczego. Jak ta wiedza zmienia twoje rozumienie tego, czego Paweł oczekuje od młodszych kobiet?
- Kazanie mówi o relacjach w mediach społecznościowych jak o łyżeczce relacyjnego cukru bez wartości odżywczej. Jakie relacje w twoim życiu są naprawdę głębokie i kto zna cię lepiej niż ty sam siebie?
- Mówca opisał dwie skrajności: przesadną niezależność, która nie prosi o pomoc, oraz postawę pijawki, która tylko bierze. Do której z nich częściej się skłaniasz i jak to wpływa na twoje relacje we wspólnocie?
- Dlaczego to, że wejście do Bożej rodziny jest darem, a nie zasługą, może uwolnić od strachu przed porażką i odrzuceniem w kościele?
- Jaki jeden konkretny krok możesz zrobić w tym tygodniu, na przykład porozmawiać z kimś twarzą w twarz zamiast mówić o nim za plecami, albo poprosić kogoś o pomoc?
