Czterech mężczyzn niesie sparaliżowanego przyjaciela, ale w drzwiach domu w Kafarnaum nie ma już miejsca, więc wchodzą na dach i zaczynają go rozbierać. Ta scena z drugiego rozdziału Ewangelii Marka (Mk 2) otwiera rozważanie o wierze, którą widać, i o pytaniu, dlaczego Jezus zaczyna nie od uzdrowienia, lecz od przebaczenia grzechów. Kazanie stawia niewygodne pytanie o to, kim jesteśmy w tej historii: tymi, którzy niosą, czy tymi, którym wygodnie siedzi się w środku. Posłuchaj i sprawdź, czy jesteś gotów zrobić dziurę w dachu, by ktoś stanął przed Jezusem.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Dlaczego w Marka 2:1-12 Jezus najpierw mówi paralitykowi „odpuszczone są grzechy twoje”, zamiast od razu go uzdrowić, i co to mówi o jego największej potrzebie?
- Uczeni w Piśmie mają rację, że tylko Bóg może odpuszczać grzechy. Co Jezus ogłasza o sobie, gdy nie prostuje ich myśli, tylko uzdrawia paralityka?
- Mówca podkreśla, że naszych grzechów nie usuwają dobre uczynki, dobre intencje, czas ani słaba pamięć. Na którym z tych sposobów najłatwiej ci polegać i co zmienia w tym prawda o krzyżu?
- Jezus „ujrzał wiarę” czterech mężczyzn. Po czym inni mogą dziś zobaczyć twoją wiarę, a nie tylko o niej usłyszeć?
- Z kim w tej historii najczęściej się utożsamiasz: z paralitykiem, uczonymi w Piśmie, wygodnym tłumem w domu czy z czwórką niosącą nosze, i dlaczego?
- Jaki „dach” stoi między konkretną osobą z twojego otoczenia a Jezusem i co możesz w tym tygodniu poświęcić, swój czas, siły, pieniądze lub komfort, żeby go rozebrać?
