Co robisz, gdy w podróży życia Bóg milczy jak nawigacja, która nagle straciła sygnał, a droga przed tobą jest ciemna i niepewna? Rozważanie Psalmów 123 i 124 pokazuje modlitwę, która polega na samym wpatrywaniu się w niebo, i przypomina, że cisza Boga nie oznacza jego obojętności. Mówca opowiada też własną historię sprzed lat: prośbę „zabierz mnie stąd”, wypowiedzianą w stolarni, i odpowiedź, która przyszła zupełnie inaczej, niż sobie zaplanował. Posłuchaj, jeśli potrzebujesz kierunku na etap drogi, który prowadzi przez mgłę.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Psalmie 123 psalmista porównuje swoje oczy do oczu sług wpatrzonych w rękę pana. Co według kazania oznaczało dla sługi patrzenie na rękę pana i czego uczy nas to o modlitwie?
- Dlaczego psalmista, zraniony pogardą i kpinami ludzi pewnych siebie, nie prosi Boga o ogień i karę, tylko woła: zmiłuj się nad nami? Komu potrzebne jest to miłosierdzie?
- Gdy Bóg milczy, możemy wycofać się i radzić sobie sami albo wybrać wiarę. Która z tych dróg jest ci bliższa w trudnych chwilach i co cię do niej skłania?
- Kazanie pyta, czy nadzieja w czasie Bożego milczenia jest naiwnością, czy odwagą. Jak rozumiesz różnicę między nimi w swoim obecnym doświadczeniu?
- Psalm 124 mówi: gdyby Pan nie był po naszej stronie. Jaki moment ze swojej przeszłości widzisz dziś jako taki kamień, który cię zatrzymał, choć wtedy wyglądał na porażkę?
- W jakiej konkretnej sytuacji tego tygodnia chcesz praktykować modlitwę wpatrywania się w Boga zamiast zaciskania pięści i brania spraw w swoje ręce?
