Czy naprawdę wolisz najgorszą prawdę od najpiękniejszego kłamstwa, także wtedy, gdy ta prawda dotyczy ciebie? Kazanie prowadzi nas przez trudny fragment Listu do Rzymian (Rz 1-2), w którym Paweł nie oszczędza ani pogan, przekonanych że grzech ich nie dotyczy, ani ludzi z Biblią, którzy pouczają innych, a sami żyją po staremu. Okazuje się, że Boża cierpliwość nie jest cichym przyzwoleniem, ale czasem darowanym na opamiętanie. Posłuchaj, jeśli masz odwagę nie uciec przed prawdą, która najpierw boli, a potem prowadzi bliżej Boga.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł pisze, że poganie nie mają wymówki, bo Bóg pozostawił ślady swojej obecności w stworzeniu (Rzymian 1:18-32). Co według tego fragmentu poszło nie tak w ich reakcji na to, co poznali o Bogu?
- W Rzymian 2 Paweł zwraca się do ludzi z Biblią, którzy pouczają innych, a sami łamią prawo. Dlaczego według niego ich grzech nie jest lżejszy od grzechów pogan i jak wpływa na to, co poganie myślą o Bogu?
- Kazanie zaczyna się od pytania, czy naprawdę wolimy najgorszą prawdę od najpiękniejszego kłamstwa, i od historii dziecka z bryłą węgla. W jaki sposób ty uciekasz przed niewygodną prawdą o sobie?
- Mówca opisał ludzi, którzy przeżywają jeden rok, a potem powtarzają go wiele razy, i wierzących, którzy zmieniają kościół, gdy ktoś konfrontuje ich grzech. Co sprawia, że tak trudno przyjąć napomnienie od innych?
- Paweł pisze, że Boża dobroć, powściągliwość i cierpliwość mają prowadzić do opamiętania (Rzymian 2:4). Jak rozumiesz różnicę między Bożą cierpliwością a cichym przyzwoleniem na dalszy grzech?
- Obrzezanie serca to według kazania serce zmienione przez Boga, a nie tylko religijne zwyczaje. W jakiej konkretnej sprawie chcesz w tym tygodniu poprosić Boga: pokaż mi, gdzie błądzę, i jaki krok wierności podejmiesz?
