Rekrut jeszcze nie skończył szkolenia, a kobieta dopiero co zobaczyła dwie kreski na teście, a jednak coś już zmieniło się w ich głowach na zawsze. Od tych dwóch obrazów zaczyna się rozważanie o życiu w napięciu już, ale jeszcze nie i o kościele w Koryncie, któremu Paweł dziękuje jak wspólnocie nienagannej, choć wie o jej chaosie (1 Kor 1). Kazanie proponuje prostą drogę: zacznij od ewangelii, nazwij rozbieżność między tym, kim jesteś, a jak żyjesz, i wezwij siebie z powrotem. Posłuchaj, jeśli męczy cię huśtawka między poczuciem świętości a poczuciem grzechu.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł pisze do kościoła w Koryncie, w którym był nierząd, pijaństwo i podziały, a mimo to dziękuje Bogu za tych ludzi i mówi, że Bóg utrzyma ich nienagannymi. Na czym opiera swoją pewność według 1 Koryntian 1:3-9?
- W wersetach 10-16 Koryntianie mówią: "ja jestem Pawła", "ja Apollosa", "ja Kefasa". Dlaczego według kazania ludzie trzymali się konkretnych nauczycieli i co Paweł im na to odpowiada?
- Mówca opisał chrześcijańskie życie jako napięcie między "już" a "jeszcze nie", na przykładzie rekruta, który w trakcie szkolenia wierzy, że jest żołnierzem. Gdzie w twoim życiu widzisz rozbieżność między tym, kim jesteś w Chrystusie, a tym, jak żyjesz?
- Kazanie mówi, że nie trzeba szukać złotego środka między "jestem grzesznikiem" a "jestem kochany i przyjęty przez Boga". Jak te dwie prawdy mogą współistnieć w twoim myśleniu o sobie?
- W konflikcie Paweł zaczyna od Ewangelii, a nie od problemu, podobnie jak małżonkowie, którzy wiedzą, że "nigdzie się nie wybierają". Co zmienia się w sporze, gdy sama relacja nie jest stawką?
- Jak w tym tygodniu możesz powiedzieć komuś z twojej wspólnoty lub rodziny, z kim jest ci trudno: "ufam Bogu w tobie", zamiast od razu analizować jego problem?
