Można siedzieć w jednym pokoju z najbliższymi i wciąż pozostać samemu z tym, co najtrudniejsze, czy Bóg naprawdę jest z tobą, kiedy cierpisz? To kazanie prowadzi nas przez dziewiąty rozdział Ewangelii Marka (Mk 9): od góry przemienienia, gdzie wiara nie wymaga wysiłku, przez dolinę, w której zrozpaczony ojciec woła „wierzę, pomóż mojemu niedowiarstwu”, aż po słowa Jezusa o krzyżu. Marek odpowiada w nim na trzy pytania: czy Bóg istnieje, czy jest przy mnie w cierpieniu i czy w ogóle wie, przez co przechodzę. Posłuchaj, jeśli twoje doświadczenia wymykają się spod kontroli, bo choć są tylko twoje, nie jesteś w nich sam.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Co sprawia, że scena przemienienia na górze w Marka 9:2-8 jest tak wyjątkowa i dlaczego, Twoim zdaniem, Piotr chce rozbić trzy namioty?
- Ojciec chłopca mówi do Jezusa "jeśli coś możesz", a potem woła "Wierzę, zaradź mojemu niedowiarstwu". Co ta modlitwa mówi o wierze człowieka w dolinie?
- Kazanie mówi, że Bóg nie objawia się po to, żebyśmy uciekli od życia, ale żebyśmy potrafili do niego wrócić. Jak rozumiesz tę myśl w odniesieniu do własnych chwil "na górze"?
- Uczniowie nie zdołali pomóc chłopcu, a Jezus mówi o modlitwie i poście. Jak zmienia się Twoje rozumienie tych praktyk, gdy widzisz w nich wyrzeczenie się kontroli, a nie sposób na jej odzyskanie?
- Jezus zapowiada, że zostanie wydany w ręce ludzi i zabity. Co dla Ciebie znaczy, że Bóg zna cierpienie od środka, a nie z bezpiecznej odległości?
- W jakiej sytuacji swojej "doliny" możesz w tym tygodniu modlić się słowami ojca chłopca i komu w Twoim otoczeniu możesz pomóc nie zostać z cierpieniem samemu?
