W 1945 roku Alexander Fleming odbierał Nobla za penicylinę, ale zamiast świętować, ostrzegał, że lek używany źle, w za małych dawkach i bez potrzeby, przestanie działać. Podobnie bywa z dobrymi rzeczami w życiu duchowym. To kazanie otwiera 1 List do Koryntian 12, gdzie Paweł uczy kościół w Koryncie, jak rozumieć Ducha Świętego i Jego dary. Jeden Duch daje wiele darów, każdy ma w ciele swoje miejsce, a nad wszystkim stoi miłość jako najwspanialsza droga. Posłuchaj, jeśli zastanawiasz się, czy masz Ducha, jaki dar ci dano i komu masz nim służyć.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jak Paweł w 1 Liście do Koryntian 12:1-3 odpowiada na pytanie, skąd wiemy, że ktoś ma Ducha Świętego? Co to mówi o wątpliwościach Koryntian?
- Dlaczego Paweł porównuje kościół do ciała w 1 Liście do Koryntian 12:12-26? Które zdanie z tego fragmentu szczególnie cię zatrzymuje?
- Co znaczy, że dary są dane „dla wspólnej korzyści”? Czym różni się to od posiadania daru dla własnej chwały albo ze wstydem?
- W kazaniu padło, że dary to to, co robimy, a owoce to to, jacy jesteśmy. Dlaczego Paweł stawia miłość wyżej niż najbardziej widowiskowe dary?
- Gdy rozglądasz się po swojej rodzinie, pracy i kościele, jakie potrzeby widzisz? Jak może się to łączyć z darem, który dał ci Duch?
- Kto w kościele mógłby ocenić, czy twoja służba buduje innych? Z kim porozmawiasz w tym tygodniu i jaki jeden krok podejmiesz?
