Dlaczego tak łatwo przechodzimy od bicia braw do hejtu, w telewizji, w internecie, a czasem i w kościele? To kazanie z 1 Listu do Koryntian (1 Kor 3) pokazuje wspólnotę, w której wierzący podzielili się na fanów Pawła, Apollosa i Kefasa, i wyjaśnia, dlaczego Paweł nazywa ich cielesnymi, a nie duchowymi. Usłyszysz przypowieść o zbuntowanej śrubce z wielkiego statku i poruszającą historię dwóch kaznodziejów, Billy’ego Grahama i Charlesa Templetona, których drogi rozeszły się na zawsze. Posłuchaj i odkryj, że mądrość to zachwycać się Chrystusem, a nie ludźmi.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł nazywa wierzących w Koryncie cielesnymi i niemowlętami w Chrystusie, bo kłócą się i są podzieleni (1 Koryntian 3:1-4). Co według tego fragmentu odróżnia człowieka duchowego od jedynie religijnego?
- Paweł pisze, że on zasadził, Apollos podlał, ale wzrost dał Bóg, a dzieło każdego przejdzie próbę ognia. Co oznaczało budowanie ze złota lub ze słomy dla Koryntian, którzy zachwycali się swoimi liderami?
- Kazanie porównuje kościół do świata fanów i celebrytów: najpierw podziwiamy ludzi, a gdy zawiodą, krytykujemy ich. Gdzie dostrzegasz w sobie taki sposób patrzenia na ludzi w kościele?
- Historia małej śrubki, która chciała opuścić swoje miejsce w kadłubie statku, pokazuje, że w kościele jest miejsce dla współpracowników, a nie rywali. Co pomaga ci cenić swoje zadanie, nawet gdy wydaje się mało widoczne?
- Billy Graham i Charles Templeton tworzyli zgrany duet, ale ich drogi się rozeszły. Czego uczy cię ta historia o różnicy między mądrością tego świata a zachwytem Chrystusem?
- Jakie jedno konkretne zadanie albo krok współpracy z innymi w kościele chcesz podjąć w tym tygodniu, aby budować na Chrystusie, a nie na ludziach?
