Rok 1859: bogaty biznesmen przybywa na pole bitwy pod Solferino, by spotkać cesarza, a to, co tam zobaczy, odmieni jego życie i da początek dziełu znanemu dziś na całym świecie. To kazanie, wygłoszone po pierwszym miesiącu wojny w Ukrainie, mierzy się z pytaniem, które zadaje sobie każdy pomagający: czy to, co robię, to nie za mało? Historia rozmnożenia pięciu chlebów i dwóch ryb (Mt 14) oraz świadectwa kobiet służących uchodźcom pokazują, że w rękach Jezusa „za mało” staje się nadmiarem. Posłuchaj i złóż swoją małą cząstkę w Jego ręce.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Ewangelii Mateusza 14:13-21 Jezus po śmierci Jana Chrzciciela chce odejść na osobność, a jednak lituje się nad tłumem. Co ta reakcja mówi ci o Jego sercu wobec ludzi w potrzebie?
- Uczniowie proponują rozesłać tłum, a Jezus odpowiada: "Wy dajcie im jeść". Dlaczego, Twoim zdaniem, Jezus każe rozdawać chleb właśnie uczniom, zamiast zrobić wszystko sam?
- Mówca przywołuje pytanie wielu pomagających uchodźcom z Ukrainy: "Czy to nie za mało?". W jakich sytuacjach to poczucie przytłoczenia lub bezradności pojawia się w twoim życiu?
- W historiach z kazania, jak puszka specjalistycznego mleka dla małej Emilki czy podróż Joanny z Odessy, niewiele staje się nadmiarem. Gdzie widzisz podobne Boże pomnożenie w swoim otoczeniu?
- Padają słowa: "Rób dla jednego to, co chciałbyś zrobić dla każdego". Jak przejście od myślenia tysiącami do myślenia konkretnymi ludźmi może zmienić twoje zaangażowanie?
- Pomoc w tej sytuacji to maraton, nie sprint. Co jest twoimi pięcioma chlebami i dwiema rybami, które w tym tygodniu możesz złożyć w ręce Jezusa, nie zaniedbując rodziny i pracy?
