Zawodowy golfista Tommy Bolt posłał piłkę idealnie, między gałęziami, nad jeziorem, pół metra od dołka, by usłyszeć od swojego pomocnika: to nie była pana piłka. Od tej anegdoty zaczyna się rozważanie 12 rozdziału Pierwszego Listu do Koryntian (1 Kor 12), o kościele, w którym spektakularne dary Ducha zaczęły dzielić ludzi na ważnych i ważniejszych. Kazanie pokazuje, że wszystkie dary pochodzą od tego samego Boga i zostały dane dla dobra wspólnoty, a drogą najwspanialszą pozostaje miłość. Posłuchaj i sprawdź, czy w drodze do swoich celów nie umyka ci to, co najważniejsze.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jak Paweł w 1 Koryntian 12:1-11 przypomina Koryntianom ich pogańską przeszłość i co według niego odróżnia prawdziwe działanie Ducha Świętego?
- Dlaczego Paweł tak często powtarza słowa "różne" i "ten sam" oraz "jednemu... drugiemu"? Co chciał w ten sposób pokazać kościołowi, w którym jedni czuli się ważniejsi od drugich?
- Kazanie zaczęło się od historii golfisty, który trafił świetnie, ale nie swoją piłkę. W jaki sposób Koryntianie uderzyli niewłaściwą piłkę w swoim przeżywaniu darów duchowych?
- Paweł mówi, że członki ciała, które wydają się słabsze, są bardziej potrzebne. Co historia Carolyn, której mowę odczytała przyjaciółka, mówi o tym, jak patrzymy na ludzi w kościele?
- Dwie pianistki po udarze dopiero razem zagrały utwór w pełni. Czyjego daru lub obecności potrzebujesz w swojej wspólnocie, by lepiej doświadczać różnorodności Boga?
- Paweł wskazuje miłość jako drogę najwspanialszą. Jaki dar, który masz, możesz w tym tygodniu wykorzystać z miłości dla dobra konkretnej osoby w kościele?
