Czy modlitwa cokolwiek zmienia, i czy ktokolwiek po drugiej stronie w ogóle słucha? Kazanie idzie za prośbą uczniów z Ewangelii Łukasza (Łk 11): „naucz nas modlić się”, i pokazuje modlitwę jako rozmowę z Ojcem, której, wbrew naszym oczekiwaniom, trzeba się nauczyć. Obrazy natrętnego sąsiada pukającego o północy i ojca, który nigdy nie poda dziecku kamienia zamiast chleba, prowadzą do zaskakującej odpowiedzi: Bóg daje więcej, niż prosimy, bo daje samego siebie. Posłuchaj, jeśli od dawna pukasz i masz wrażenie, że nikt nie otwiera.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Uczniowie od dziecka modlili się kilka razy dziennie, a mimo to proszą Jezusa: "Panie, naucz nas modlić się". Co ta prośba mówi o różnicy między znajomością modlitw a umiejętnością modlenia się?
- W Łukasza 11:5-13 Jezus posługuje się obrazem przyjaciela o północy i ojca, który nie da dziecku kamienia zamiast chleba. Czego te dwa obrazy uczą o charakterze Boga, do którego się modlimy?
- Mówca podkreśla, że w modlitwie Ojcze nasz jest "my" i "nasz", a nie "ja" i "mój". Jak to wspólnotowe spojrzenie zmienia twoje myślenie o modlitwie i o kościele?
- Czasem mówimy: "Nie będę Bogu zawracał głowy swoimi sprawami". Dlaczego według kazania taka postawa może być wyrazem pychy i niewiary, a nie pokory?
- Jezus obiecuje, że Ojciec da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą. Co dla ciebie oznacza, że odpowiedzią Boga w chwili próby jest przede wszystkim Jego obecność, a nie zawsze to, o co prosimy?
- O jaką sprawę modlisz się od dłuższego czasu bez widocznej odpowiedzi i jak w tym tygodniu możesz dalej "kołatać", prosząc Boga także o Jego obecność?
