Czy zdarzyło ci się modlić o coś tak długo, że w końcu pojawiło się podejrzenie, iż tobie się spieszy, a Bogu nie? To kazanie prowadzi do jednej z najbardziej wywrotowych przypowieści Jezusa, o wdowie, której głos się nie liczył, i o sędzim, który nie bał się ani Boga, ani ludzi (Łk 18). Rozważanie pokazuje, że Bóg wcale nie jest jak ten sędzia, a my nie jesteśmy jak ta bezradna wdowa: jesteśmy wybrani i znani po imieniu. Posłuchaj, jeśli czekanie ci się dłuży i potrzebujesz powodu, by nie przestawać rozmawiać z Bogiem.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Łukasz zaznacza, że Jezus opowiedział tę przypowieść, aby uczniowie zawsze się modlili i nie ulegali zniechęceniu. Co w sytuacji wdowy i w postawie sędziego z Łukasza 18:1-8 czyni tę historię tak zaskakującą dla pierwszych słuchaczy?
- Jezus mówi o sędzi, który nie bał się Boga i nie liczył się z człowiekiem. Czym, według Jezusa, Bóg różni się od tego sędziego i dlaczego to porównanie ma nas zachęcić do modlitwy?
- Kazanie podkreśla, że nie jesteśmy jak bezimienna wdowa, ale jak wybrani, znani Bogu z imienia, jak oblubienica czekająca na Chrystusa. Jak ta prawda zmienia sposób, w jaki rozmawiasz z Bogiem?
- Mówca przypomniał, że przypowieść stoi w kontekście nauczania o powtórnym przyjściu Jezusa. Co to zmienia w rozumieniu obietnicy, że Bóg szybko weźmie swoich wybranych w obronę?
- Jezus pyta: czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Co twoim zdaniem sprawia, że niektórzy ludzie przestają czekać na Jezusa i z Nim rozmawiać?
- W jakiej sprawie odczuwasz dziś, że tobie się spieszy, a Bogu nie, i jak możesz w tym tygodniu wytrwale o niej z Nim rozmawiać, zamiast się zniechęcać?
