Czy zdarzyło ci się pomyśleć, że Boże miłosierdzie okazane komuś innemu jest po prostu niesprawiedliwe? To rozważanie przypowieści o faryzeuszu i celniku (Łk 18) przygląda się temu, po czym poznajemy, że zaczęliśmy polegać na własnej sprawiedliwości, gdy zaufanie do Boga opiera się na naszym dobrym zachowaniu, a innych układamy w cichym rankingu. Mówca opowiada o sąsiedzie, który nawrócił się w ostatnich godzinach życia, i o kobiecie, która wybrała przebaczenie tam, gdzie nikt by go od niej nie wymagał. Posłuchaj, jeśli chcesz mieć pewność opartą nie na sobie, lecz na dobrym Ojcu, który słyszy i przebacza.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Przeczytajcie Łukasza 18:9-14. Do kogo Jezus kieruje tę przypowieść i jak mogli odebrać ją pierwsi słuchacze, dla których faryzeusz był wzorem pobożności?
- Czym różnią się modlitwy faryzeusza i celnika i dlaczego to celnik wraca do domu usprawiedliwiony?
- Mówca opowiadał o sąsiedzie, który nawrócił się w ostatnich godzinach życia. Co czujesz, gdy Bóg okazuje miłosierdzie komuś, kto według ciebie na nie nie zasłużył?
- Kazanie mówiło, że gdy nasza sprawiedliwość sprawia, że patrzymy na innych z góry, to nie jest prawdziwa sprawiedliwość. W jakich relacjach najłatwiej ci porównywać się z innymi?
- Po czym poznajesz, że twoje zaufanie do Boga zaczyna opierać się na twoim dobrym zachowaniu, a nie na Jego łasce?
- Obraz siedmiomiesięcznego dziecka, które potrzebuje ojca we wszystkim, i słowa teściowej: "Kim ja jestem, żeby rzucić pierwszy kamień?". Jak w tym tygodniu możesz okazać komuś bliskiemu miłosierdzie, którego sam doświadczasz od Boga?
