Kiedy ostatnio zdarzyło ci się rozmawiać z kimś naprawdę szczerze, tak, że nadchodził świt, a ty wciąż masz ochotę mówić? To kazanie stawia jeszcze trudniejsze pytanie: kiedy ostatnio zdarzyło ci się tak rozmawiać z Bogiem. Wychodząc od prośby uczniów z Ewangelii Łukasza (Łk 11), pokazuje, że modlitwa nie jest powtarzaniem formuł, ale rozmową z Ojcem, któremu wolno się nawet naprzykrzać. Posłuchaj, jeśli chcesz odkryć, dlaczego odpowiedzią Boga bywa czasem tak, czasem nie, a czasem poczekaj.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Uczniowie, którzy znali wiele modlitewnych formuł, poprosili Jezusa: "Panie, naucz nas się modlić". Co mogło ich do tej prośby skłonić, gdy obserwowali modlitwę Jezusa?
- W przypowieści z Łukasza 11:5-8 przyjaciel puka o północy, gdy cała rodzina śpi w jednym pomieszczeniu. Co ta scena mówi o tym, jak możemy przychodzić do Boga ze swoimi prośbami?
- Jezus uczy zwracać się do Boga "Ojcze", czyli jak do bliskiego taty. Co w twoim życiu, na przykład obraz Boga jako surowego sędziego, trudne doświadczenia z ojcem albo poczucie niegodności, utrudnia ci taką bliskość?
- Modlitwa zaczyna się od spraw Boga: Jego imienia i Jego królestwa, a dopiero potem przechodzi do naszych potrzeb. Jak zmieniłaby się twoja modlitwa, gdyby zaczynała się od pytania: Tato, co u Ciebie?
- Mówca podkreślał, że Bóg odpowiada na modlitwy na trzy sposoby: tak, nie albo poczekaj. Jak przyjmujesz odpowiedzi "nie" i "poczekaj" i czego Bóg mógł cię przez nie nauczyć?
- Jak dziewczynka w studni najbardziej potrzebowała czyjejś obecności, tak my potrzebujemy Ducha Świętego. W jakiej konkretnej sytuacji tego tygodnia chcesz prosić Boga o Jego obecność, a nie tylko o rozwiązanie problemu?
