Dłużnik winien królowi dziesięć milionów pada na kolana i słyszy, że całe zadłużenie zostaje umorzone. Dwa tygodnie później łapie za koszulę człowieka, który jest mu winien tysiąc, i wtrąca go do więzienia. Jezus stawia sprawę ostro (Mt 6), bo Bóg przyłoży do nas tę miarę, którą sami przyjmiemy. Przebaczenie nie polega ani na udawaniu, że nic się nie stało, ani na darowaniu długu z zachowaniem dystansu, bo jest zgodą na przyjęcie niesprawiedliwości i zapłacenie ceny za drugiego. Posłuchaj, jeśli nosisz w sobie dług, którego umorzenie wydaje ci się dziś niewykonalne.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Ewangelii Mateusza 6:14-15 Jezus łączy nasze przebaczanie innym z Bożym przebaczeniem dla nas. Jak rozumiesz te słowa i co mogły znaczyć dla pierwszych słuchaczy?
- Sługa, któremu darowano ogromny dług, nie darował drobnego długu bliźniemu. Co w jego postawie najbardziej oburza króla i co ta historia mówi o prośbie "odpuść nam nasze winy"?
- Mówca wymienił trzy znaki, że przebaczenie się nie dokonało: zaprzeczanie krzywdzie, prowadzenie rejestru win i brak szansy na odnowioną relację. Który z nich najczęściej widzisz u siebie?
- Na krzyżu Bóg uznaje powagę długu, a potem sam ponosi jego koszt. Co dla ciebie znaczy, że prawdziwe przebaczenie to dobrowolne przyjęcie niesprawiedliwości?
- Kazanie mówi, że gotowość do przebaczania wypływa z tego, jak bardzo wierzymy, że sami potrzebujemy przebaczenia. Jak świadomość własnego długu wobec Boga zmienia twoje spojrzenie na tych, którzy cię zranili?
- Przebaczenie uznaje ból, ale się na nim nie zatrzymuje, a odbudowa zaufania wymaga czasu. Komu chcesz przebaczyć w tym tygodniu i jaki pierwszy krok ku pojednaniu możesz zrobić?
