Rzym, około 60 roku. Apostoł Piotr patrzy na garstkę zmęczonych wierzących i zaczyna opowiadać historię, którą nosił w sercu przez lata, o zrozpaczonym ojcu i o kobiecie, która przez dwanaście lat choroby straciła wszystko w poszukiwaniu uzdrowienia (Mk 5). To kazanie pokazuje, że cuda Jezusa są jak okna, przez które widać świat taki, jakim byłby pod Bożymi rządami, a prawdziwą nadzieją nie jest zmiana okoliczności, lecz Osoba. Posłuchaj, zwłaszcza jeśli kiedykolwiek zdarzyło ci się poczuć, że twoja nadzieja właśnie umiera, bo Bóg szuka właśnie tych, którzy ją stracili.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Marka 5:21-43 Jezus idzie do umierającej córki Jaira, a jednak zatrzymuje się w tłumie i pyta, kto Go dotknął. Co ta przerwana droga mówi o tym, jak Jezus patrzy na pojedynczego człowieka?
- Kobieta chorowała dwanaście lat, wydała wszystkie pieniądze na lekarzy i żyła jak wyrzutek. Dlaczego, twoim zdaniem, Jezus nie pozwala jej odejść niezauważonej i nazywa ją "córko"?
- Mówca odróżnia troskę, w której wciąż tli się nadzieja, od pustki po słowach "twoja córka umarła". Jak rozumiesz słowa Jezusa "nie bój się" wypowiedziane właśnie w takiej chwili?
- Kazanie mówi, że uzdrowienia Jezusa są jak drogowskazy albo okna wskazujące na Niego samego, a nie obietnica, że każdy zostanie uzdrowiony. Co to zmienia w twoim podejściu do modlitwy o cud?
- Mówca twierdzi, że nadzieja to osoba i że pokój czy uzdrowienie oderwane od Boga stają się pustymi słowami. Gdzie najczęściej szukasz nadziei poza Nim i jak to wygląda w praktyce?
- Komu w tym tygodniu możesz, tak jak Jezus, poświęcić pełną uwagę, gdy ta osoba traci nadzieję, i jak konkretnie chcesz to zrobić?
