Helen Keller, która straciła wzrok jako dziecko, mówiła, że gorsze od ślepoty jest mieć oczy i nie dostrzegać. To zdanie otwiera rozważanie jedynego cudu, w którym Jezus uzdrawia niewidomego na raty, oraz wyznania Piotra pod Cezareą Filipową (Mk 8). Kazanie pokazuje, że można być blisko Jezusa i widzieć jego działanie, a wciąż patrzeć na niego przez filtr własnych lęków i oczekiwań, bo przemiana serca to proces, którego on nie zostawia w połowie drogi. Posłuchaj i zapytaj samego siebie: za kogo ty go uważasz?
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Ewangelii Marka 8:22-33 Jezus uzdrawia niewidomego w dwóch etapach, a zaraz potem Piotr wyznaje, że Jezus jest Chrystusem. Jak te dwie sceny objaśniają się nawzajem?
- Piotr mówi prawdę: "Ty jesteś Chrystus", a chwilę później słyszy "Odejdź ode mnie, szatanie". Jakiego Mesjasza oczekiwali uczniowie i dlaczego zapowiedź cierpienia była dla nich takim wstrząsem?
- Niewidomy po pierwszym dotyku widzi ludzi jak chodzące drzewa. W jakiej dziedzinie twojego życia zachowanie już się zmieniło, ale serce wciąż reaguje po staremu?
- Mówca twierdzi, że największym sprzeciwem wobec Jezusa nie jest niewiara, ale próba zmiany Jego drogi. Jak wygląda u ciebie postawa "wierzę, ale nie tak"?
- Marta wyszła od lekarza, bo usłyszała coś innego, niż chciała. Kiedy zdarza ci się przychodzić do Jezusa z gotowym planem i jak reagujesz, gdy On zaczyna mówić o tobie, a nie o innych?
- Przez jaki filtr lęków patrzysz dziś na kogoś bliskiego, w pracy lub w kościele, i jak w tym tygodniu możesz zwrócić wzrok na Jezusa, by zobaczyć tę osobę wyraźniej?
