Młoda pielęgniarka wraca z oddziału onkologicznego do domu, gdzie na ścianie wisi obraz Jezusa niosącego dziecko na rękach, a ona nie umie już pogodzić tego obrazu z modlitwami, które pozostały bez odpowiedzi. Od tej historii zaczyna się rozważanie Psalmów 126 i 127: pieśni ludzi, których los odwrócił się o 180 stopni, i wołania o to, by wyschnięte koryta znów napełniły się wodą. Kazanie podpowiada dwie rzeczy na czas kryzysu: przypomnij sobie, co Bóg już dla ciebie zrobił, i przypomnij sobie, kim on jest. Posłuchaj, jeśli wołasz do Boga i nie słyszysz odpowiedzi.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 126 śpiewali najpewniej ludzie wracający z niewoli babilońskiej. Co mogły dla nich znaczyć słowa "byliśmy jak we śnie" i dlaczego zaraz potem psalmista znów prosi: "Odmień nasz los"?
- Mówca opisał wyschnięte koryta rzek na pustyni Negew, które po deszczu nagle ożywają. Co ten obraz mówi o tym, jak Bóg potrafi zmienić sytuację, która wygląda na martwą?
- Psalmista prosi z ufnością, bo pamięta, co Bóg zrobił wcześniej. Jakie wydarzenie z twojej historii z Bogiem przypominasz sobie, gdy modlitwa zdaje się pozostawać bez odpowiedzi?
- Psalm 127 mówi: "Jeśli Pan nie zbuduje domu, daremnie się trudzą budujący". Gdzie w swojej pracy, rodzinie lub planach najłatwiej ci uwierzyć, że wszystko zależy od twojego wysiłku?
- Mówca podkreślał, że to, co nazywamy szczęściem, jest suwerenną decyzją Boga, i przypomniał wezwanie Jezusa, by najpierw szukać Królestwa Bożego. Jak ta prawda zmienia twoje patrzenie na sukces i porażkę?
- W jakim kryzysie lub trudnej sprawie możesz w tym tygodniu świadomie przypomnieć sobie, kim jest Bóg, i oddać Mu tę sprawę, cierpliwie czekając?
