Kilkudniowa wyprawa w góry, na której nie ma żadnego szlaku, jest tylko wujek przecierający drogę i polecenie: idźcie dokładnie moimi śladami. Od tego wspomnienia mówca z Teksasu prowadzi nas do Psalmu 125 i pytania, czy Bogu można zaufać nie trochę, ale całkowicie. Kazanie wskazuje trzy momenty, w których najtrudniej jest ufać: gdy życie staje się niejasne, gdy czujemy się porzuceni i gdy w naszym życiu zadomawia się grzech. Posłuchaj, jeśli chcesz odkryć, dlaczego ufający Panu są jak nieporuszona góra Syjon.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 125 był śpiewany przez pielgrzymów idących do Jerozolimy. Co mogło dla nich znaczyć porównanie ufających Panu do góry Syjon, na której stała świątynia, i do gór otaczających miasto?
- Psalm mówi, że władza bezbożnych nie utrzyma się nad ziemią sprawiedliwych. Jak rozumiesz myśl z kazania, że Bóg jako dobry ojciec dopuszcza przeciwności, ale nie pozwala, by trwały na zawsze?
- Mówca opowiadał o wyprawie w góry bez szlaku, gdy uczył się iść śladami wujka. W jakiej sytuacji twojego życia najtrudniej ci iść za Bogiem, nie widząc całej drogi?
- Kazanie podkreśla, że Bóg patrzy na serce, a nie na sumę naszych dobrych i złych uczynków. Co ta prawda zmienia w tym, jak przychodzisz do Boga ze swoimi porażkami?
- Mówca wskazał trzy momenty, w których kusi nas, by przestać ufać Bogu: niepewność i przeciążenie, poczucie porzucenia oraz grzech. Który z nich jest ci dziś najbliższy i dlaczego?
- Kazanie zachęca, by w niepokoju modlić się (Filipian 4:6-7), szukać wspólnoty i wyznawać grzechy zaufanej osobie (Jakuba 5:16). Który krok chcesz podjąć w tym tygodniu i kto może ci w tym pomóc?
