Na miesiąc przed wyjazdem na misję do Polski gospodarz obiadu wyjął z kieszeni kopertę i przesunął ją po stole, w środku był czek na sumę wszystkich czynszów zapłaconych przez cztery lata. Ta scena otwiera rozważanie Psalmu 126, pieśni ludzi, którzy wrócili z wygnania i czuli się tak, jakby śnili. Kazanie mierzy się z myślą, która potrafi zatruć życie: że najlepsze dni już były i nic dobrego przed nami nie zostało. Posłuchaj, jeśli potrzebujesz odwagi, by znów oczekiwać od Boga więcej niż dotąd.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 126 wspomina powrót z wygnania babilońskiego: "byliśmy jak we śnie". Co ten powrót oznaczał dla Izraelitów, skoro wierzyli, że wygnanie było Bożą karą za niewierność?
- Psalm zaczyna się radością z tego, co Pan już zrobił, a kończy prośbą: "Przywróć nam, o Panie, powodzenie" oraz obrazem siejących ze łzami. Dlaczego psalmista, pamiętając wielkie dzieła Boga, prosi o więcej?
- Mówca opowiada o kopercie z czekiem, która była dla niego jak okno do nieba. Jaki moment w twoim życiu sprawił, że czujesz się jak we śnie, i co mówi ci on o Bogu?
- Kazanie przestrzega przed szeptem: "z tego szczytu można iść już tylko w dół" albo "dobre rzeczy już były". W jakich sytuacjach ten głos jest dla ciebie najbardziej przekonujący?
- Historia Eliasza i Elizeusza, który dokonał dwa razy więcej cudów, ma pokazywać, że to, co Bóg zrobi w przyszłości, jest większe niż to, co zrobił dotąd. Co pomaga ci w to uwierzyć, a co przeszkadza?
- Mówca zachęca, by prosić Boga, aby znów zrobił to, co kiedyś, ale tu i teraz i jeszcze więcej. O jakie konkretne odnowienie chcesz Go prosić w tym tygodniu, pamiętając, że Jego miłosierdzie jest nowe każdego poranka?
