Człowiek, który wrócił z Auschwitz, pisał, że najbardziej zaskoczyła go zwykła radość z czystego łóżka, chleba i nieba bez drutów kolczastych. Od tej historii zaczyna się rozważanie Psalmów 126 i 127, pieśni ludzi, którzy po latach niewoli wrócili do domu i nie mogli uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Kazanie pokazuje, że łzy i trud nie są stracone, ale też przypomina ostrzeżenie: jeśli Pan domu nie zbuduje, próżno się trudzisz. Posłuchaj, jeśli odbudowujesz dziś swoje życie z ruin i potrzebujesz nadziei, że po najdłuższej nocy przychodzi poranek.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 126 powstał najprawdopodobniej po powrocie Izraelitów z niewoli babilońskiej do zrujnowanego kraju. Co mówią słowa "byliśmy jak we śnie" o tym, czego wtedy doświadczyli?
- Psalm 127 mówi: "Jeśli Pan nie zbuduje domu, budowniczy trudzą się na daremno". Jak rozumiesz granicę między sumienną pracą a życiem tak, jakby wszystko zależało tylko od ciebie?
- Psalmista pisze, że ci, którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością. Co w historiach Emi i Marty pokazuje, że łzy i wysiłek nie są stracone, nawet gdy plon przychodzi dopiero po latach?
- George Müller dziękował Bogu za śniadanie, którego jeszcze nie było. Co sprawia ci trudność w dziękowaniu Bogu, zanim zobaczysz Jego odpowiedź?
- Historia Małgorzaty pokazuje, że można osiągnąć wszystko, co się zaplanowało, i poczuć pustkę. W jakich obszarach twojego życia praca lub ambicje odbierają ci sen, spokój albo relacje z bliskimi?
- Jaką jedną konkretną sprawę, którą próbujesz kontrolować sam lub sama, chcesz w tym tygodniu oddać Bogu i jak to może wyglądać w praktyce?
