Kupujesz kolejne wakacje, kolejne rzeczy, kolejne chwile radości, a wciąż masz wrażenie, że najważniejszego wciąż ci brakuje? To kazanie sięga po dwa psalmy pielgrzymie (Ps 127 i 128) i pokazuje, dlaczego dom można zbudować bez wytchnienia, a mimo to nie zamieszka w nim szczęście. Odpoczynek i dzieci są tu nazwane darami, ale dar sam w sobie nikogo nie uszczęśliwia, potrzeba czegoś, co leży po naszej stronie. Posłuchaj, jeśli chcesz, by twój dom był miejscem, do którego chce się wracać.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 127 zaczyna się od słów: "Jeśli Pan nie zbuduje domu, budowniczy trudzą się na darmo". Jak rozumiesz ten obraz budowniczych, stróżów i ludzi wstających przed świtem, i co mógł on mówić pierwszym słuchaczom?
- W Psalmie 128 żona jest porównana do płodnej winnicy, a dzieci do sadzonek oliwnych wokół stołu. Co ten obraz mówi o szczęściu, skoro winogrona i oliwa oznaczały wtedy wszystko, co potrzebne do życia?
- Kazanie zaczyna się od zdjęcia rodziny z broszury wakacyjnej, które ma sprzedać nam wyobrażenie szczęścia. Za czym tak naprawdę tęskni twoje serce i czym próbujesz czasem zagłuszyć tę tęsknotę?
- Mówca przekonywał, że praca żywi się naszym czasem i nigdy nie ma go dość, a odpoczynek jest darem od Boga. Co najbardziej utrudnia ci odpoczynek i jak wiąże się to z zaufaniem, że Bóg ma wszystko pod kontrolą?
- Psalm nazywa dzieci dziedzictwem od Pana, a kazanie zauważa, że dziś często traktujemy je jak problem do rozwiązania i oddajemy niani, dziadkom albo telefonowi. Co w praktyce oznacza dla ciebie traktowanie bliskich jako powierzonego dziedzictwa?
- Według kazania odpoczynek to nie praca wokół domu, ale wspólny spacer, rozmowa, gotowanie czy czytanie dzieciom bez pomijania stron. Jaki jeden konkretny czas z bliskimi możesz zaplanować w tym tygodniu, aby pokazać im, że są dla ciebie cenni?
